Çocukluk Yaram

Çocukken oyun oynarken düşüp yaralanınca sadece o an hissettiğim acıyla ağlar sonra tekrar oynamaya devam ederdim. Büyüdükçe bedenimde daha büyük yaralar açılmaya başladı ve bunlar fiziksel değildi. Taşımak kimi zaman ağır gelse de, yara benim yaramadı ve mutluluğu nasıl sonuna kadar hissedip yaşıyorsam, yaşadığım acıları da onun gibi sonuna kadar hissetmem gerektiğini, yokmuşçasına davranıp, görmezden geldiğimde ileri ki zamanlarda daha büyük yıkımlara yol açtığını fark ettim.

Bu yüzden artık bunları görmezden gelmek yerine yaşamayı, yazmayı ve anlatmayı tercih ediyorum. İnsanlar hakkımda ne düşünür ya da beni eleştiri mi? diye korkmuyorum. Çünkü : Hepimiz insanız. Kimi zaman kırılıyoruz, kimi zaman güçsüz hissediyoruz, kimi zaman çok mutlu oluyoruz, kimi zaman yalnız… Yaşadığımız müddetçe hislerimiz de bizimle birlikte varolmaya devam edecek. Onları rafa kaldırmak yerine, yüzleşmeyi ve bir gün geçeceğini bildiğimizde içinde bulunduğunuz durum biraz da olsa iyileşiyor.

Merve Çiftci

Merve Çiftci tarafından yayımlandı

Merhaba, blog'uma hoş geldiniz. Burada gündelik hayat hakkındaki görüşlerimi dile getiriyorum. Her Cuma yeni yazı yayınlıyorum. Yazılarım hakkında görüşlerinizi belirtir ve takip ederseniz sevinirim.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: